Represión da masonería viguesa, A

Descripción

Luis Lamela García foi un dos pioneiros na restauración histórica da memoria do franquismo e o antifranquismo en Galiza desde unha actividade investigadora que comezou no ano 1987. O seu primeiro libro sería o titulado Pepe Miñones: un crímen en la leyenda (1900-1936) (1991) Posteriormente publicaría: Foucellas. El riguroso relato de una lucha antifranquista (1936-1952) (1992); Inmolados Gallegos. Alexandro Boveda, Víctor Casas, Telmo Bernárdez, Adrio Barreiro.. (1993); Crónica de una represión en la Costa da Morte’ (1995); Estampas de injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión, (1998); A Coruña, 1936. Memoria convulsa de una represión (2002); 1936, la Cruzada’ en Compostela. La guerra civily la represión franquista en los documentos policiales y militares (2005) e Un monumento en el Campo da Rata. Razón y génesis, (2006) Da represión franquista en Galicia ainda existen universos estancos e impenetrábeis que é necesario investigar. A represión masónica viguesa é un exemplo, quizais un máis deles. A guerra do 36 foi un horror e a posguerra ou os anos da vinganza- unha continuación dese horror. Foi como un inmenso cárcere sen esperanza onde os masóns vigueses foron encerrados -ou inhabilitados- logo dunha represión posbélica continuada, irrompendo o pesadelo na vida cotiá cunha permanente ameaza psicolóxica que ensombrecia a vida, abríndose a caixa de Pandora das ansiedades e dos temores que xurdiron polo desvarío, a fame e o medo, xurdindo tamén naquela situación de desamparo, naquela época mesquiña, veciños que querían ver pasar o cadáver dos seus considerados inimigos de quen cobizaban a casa, o coche, a muller e a facenda…